Kleine letter Middelgrote letter Grote letter
Klara logo. Klik voor homepage
Presentatie: Bart Vanhoudt
Klara online beluisteren

Late Night Lab

Bart Vanhoudt

Klara Continuo beluisteren
  • Home
  • Programma's
    • Programma's vandaag
    • Programma's gisteren
    • Programma's morgen
    • Programma's weekschema
    • Programma's printservice
    • Klara Continuo
  • Herbeluisteren
    • Programma's on demand
    • Podcasts
  • Cd's
    • Programma's vandaag
    • Eigen producties
    • Programma's vandaag
  • Aanbevolen
  • Nieuwsbrief
  • Veelgestelde vragen
  •  

Omdat alleen het beste goed genoeg is...

 

Uit de onophoudelijke stroom nieuwe cd's kiest de muziekredactie van Klara elke week 10 cd’s die eruit springen: door de uitvoering natuurlijk, maar ook door het avontuurlijke of intelligent samengestelde programma.

 

Ook opvallende cd’s uit de jazz, cross-over en wereldmuziek krijgen een plaatsje bij Klara’s 10. Na afloop blijven deze cd's beschikbaar in ons online cd-archief. U vindt er ook alle interessante cd's van de voorbije jaren!

 

Ook Klara's eigen producties zijn meer dan de moeite waard!

 

Klara's 10

 

Telemann - Pariser Quartette - The Age of Passions

LEES MEER >

Myung Whun Chung - Piano

LEES MEER >

Caldara - In Dolce Amore - Robin Johannsen

LEES MEER >

Fuchs - Brahms - Clarinet Quintets

LEES MEER >

YES Young European String Camerata

LEES MEER >

Colores del Sur - Baroque Dances for Guitar

LEES MEER >

NIEUW! Beethoven - Concerto 5 'Emperor' - Freire - Chailly

LEES MEER >

NIEUW! Dances - Benjamin Grosvenor

LEES MEER >

NIEUW! Karl Jenkins - Motets - Polyphony

LEES MEER >

NIEUW! Captain Tobias Hume: Harke, Harke! Lyra Violls Humors & Delights

LEES MEER >

 

 

X

Telemann - Pariser Quartette - The Age of Passions

Uitvoerders
The Age of Passions (Karl Kaiser, fluit; Petra Müllejans, viool; Hille Perl, gamba; Lee Santana, luit; Juris Teichmanis, cello; Michael Behringer, klavecimbel)

Label
Deutsche Harmonia Mundi 88883717672

Programma
Georg Philipp Telemann: Kwartetten nrs. 4 t.m. 6, TWH 43h2, TWV43A3, TWV43e4

Klara's oordeel      
The Age of Passions heeft een tweede zilveren schijfje met kamermuziek van Georg Philipp Telemann uit. Telemann heeft met zijn charmante muziek steeds veel fans gehad en zijn Parijse Kwartetten gaan misschien nog een stap verder inzake lichtheid en elegantie. Met de benaming van deze bundel verzwijgt de componist in geen geval dat ook hij zich in de invloedsfeer van Versailles bevindt: tijdens Telemanns leven werden in Duitsland nog volop Franse muzikanten en dansleraars ingehuurd. Uitgenodigd door de intieme souplesse van de eigenzinnige Franse barokstijl, conformeert Telemann melodieën, versieringen en de algemene teneur aan de Franse smaak in deze muziek.

Met de voorliggende interpretatie van het Duitse The Age of Passions sta je als luisteraar mee op het kruispunt van deze twee grote culturen. De muzikanten zijn niet van de minsten – Petra Müllejans bijvoorbeeld kent u misschien als violiste en medeoprichtster van het Freiburger Barockorchester – en ze schitteren omdat ze de grote (makkelijkere) muzikale gebaren net wél schuwen: alle aandacht gaat naar de verfijning en consistente sound van het ensemble. Wie op zoek gaat naar grote dynamische sprongen is er aan voor de moeite. Het feit dat de opname de natuurlijke verhoudingen tussen de instrumenten respecteert, draagt bij tot de aantrekkelijkheid van deze muziek. Van Telemann mag het leven ook eens vanzelf gaan. En daarmee verwent hij u meer dan u denkt.

Floris De Rycker

X

Myung Whun Chung - Piano

Uitvoerders
Myung Whun Chung (piano)

Label
ECM New Series 2342

Programma
Debussy, Clair de Lune; Chopin, Nocturne in Des; Beethoven, Für Elise; Tchaikovky, Autumn Song; Schubert, Impromptu in Es, Impromptu in Ges ; Schumann, Traumereï, Arabeske; chopin, Nocturne in cis

Klara's oordeel      
De Zuid-Koreaanse dirigent en pianist Myung Whun Chung is duidelijk een ‘family man’. Een hele tijd, in de jaren ’90, vormde hij een pianotrio met zijn zussen: de schitterende violiste Kyung Wha Chung en de celliste Myung Wha Chung. En deze nieuwe cd, met daarop tien van de bekendste stukjes uit de klassieke pianoliteratuur, kwam er op vraag van zijn tweede zoon, die werkt voor het avontuurlijke Duitse platenlabel ECM, in 1969 opgericht door Manfred Eicher en Karl Egger. Dit label heeft enkele groten in huis uit de wereld van de jazz (o.a. Jan Garbarek en Chick Corea), de oude muziek (Hilliard Ensemble) en de hedendaagse muziek (Arvo Pärt, Gidon Kremer).

En ook de repertoirekeuze van Myung Whun Chung is hoogst persoonlijk: zo is ‘Clair de lune’ van Debussy een geschenk voor zijn tweede kleinkind Lua (Maan), de ‘Impromptu in Ges’ speelde hij op het huwelijk van zijn tweede zoon en het ‘Herfstlied’ van Tsjaikofski vertolkte hij dan weer op de Tsjaikofski-wedstrijd van 1974 (waar hij een gedeelde tweede prijs won). De ‘Nocturne in fis’ van Chopin ten slotte, is opgedragen aan zus Kyung Wha Chung, voor haar broer nog altijd een van de grootste en gepassioneerde violisten ooit.

Een sentimentele keuze dus, maar gelukkig is er aan het pianospel van Myung Whun Chung niets sentimenteels. Dit is gewoon een voortreffelijke instap-cd voor iedereen die kennis wil maken met enkele van de mooiste en gevoeligste pianowerken uit de klassieke muziek. En al geeft Chung in het cd-boekje toe dat hij zichzelf niet meer als een ‘echte’ pianist ziet, toch is het, in deze dromerige werkjes, genieten van zijn vlekkeloos, ontspannen, helder en licht pianospel. Easy listening? Misschien, maar dan wel op een hoog en voortreffelijk niveau.
Ook de opname, in juli 2013 in het Venetiaanse Teatro La Fenice gemaakt, onder de supervisie van Manfred Eicher zelf, is uitstekend.

Bart Tijskens

X

Caldara - In Dolce Amore - Robin Johannsen

Uitvoerders
Ronbin Johannsen (sopraan); Academia Montis Regalis o.l.v. Alessandro de Marchi

Label
Deutsche Harmonia Mundi DHM 88843011692

Programma
Wereldpremières van Antonio Caldara: Aria's uit Scipione nelle Spagne, Scipione Africano, Adriano in Siria, Demofoonte, Temistocle, I disingannati; Cantates
Begtl'occhi adorati, Rotte l'aspre catene, Credea Niso

Klara's oordeel      
'Ik kan me niet inbeelden dat ik iets anders zou doen buiten muziek maken': de jonge Amerikaanse sopraan Robin Johannsen was al van kindsbeen af gebeten door muziek, vooral door musicals. Hoewel ze opera in het begin naar eigen zeggen een beetje 'silly' vond, ging haar hart uiteindelijk toch uit naar deze oudere vorm van muziektheater. Ze voelde daarbij een bijzondere affiniteit voor het barokke en het klassieke repertoire: een affiniteit die niet onopgemerkt bleef, Johannsen werkte al samen met gerenommeerde barokensembles als het Freiburger Barockorchester, Concerto Köln en de Akademie für Alte Musik Berlin. En in dit debuutalbum musiceert ze samen met het voortreffelijke Academia Montis Regalis o.l.v. Alessandro de Marchi.

Johannsen houdt blijkbaar wel van avontuur. Voor deze eerste soloplaat duikt ze namelijk in het muziekuniversum van de Venetiaan Antonio Caldara (1670-1736) en pakt ze uit met een boeiende selectie cantates en opera aria's die nog niet eerder werd opgenomen. Caldara wordt nu misschien niet tot de groten gerekend, hij was in zijn tijd wel een zeer gerespecteerd en vooral ook productief componist die zijn inspiratie vorm gaf in talloze vokale werken. Zijn kunstenaarsschap voerde hem van Venetië over Mantua, naar Barcelona en Rome tot hij uiteindelijk in 1716 in Wenen terecht kwam als kapelmeester aan keizerlijk hof. Tijdens al die omzwervingen componeerde Caldara in allerhande genres.

De drie cantates hier op dit album schreef Caldara voor de zgn. conversazione, of bijeenkomsten die zijn broodheer in Rome, prins Ruspoli, bijna elke zondag in zijn palazzo organiseerde voor de plaatselijke intelligentia. Het zijn intieme, kleinschalige werkjes die in een eenvoudige afwisseling van recitatief en aria, de verschillende facetten van de liefde bezingen. En Caldara doet dat op een uiterst verfijnde, inventieve manier met heerlijke melodische en expressieve vokale lijnen. Een zelfde raffinement horen we ook terug in de opera aria's die dateren uit zijn periode in Wenen.

Robin Johanssen zingt al dit schoons met een soepele lichte stem; ze leidt ons daarbij van het ene affect naar het andere: van zoet naar bitter, van vervoering naar eenzaamheid, van pijn naar melancholie. Een plaat over de liefde en met veel liefde gemaakt: 'In dolce amore'.


Katleen Van Bavel

X

Fuchs - Brahms - Clarinet Quintets

Uitvoerders
Sebastian Manz (klarinet); The Danish String Quartet

Label
Avi Music 426008553300 8

Programma
Robert Fuchs: Klarinetkwintet in Es op. 102; Johannes Brahms: Klarinetkwintet in b, op. 115

Klara's oordeel      
Maar weinige componisten schreven een klarinetkwintet (de klarinet samen met het klassieke strijkkwartet). Er is Mozart natuurlijk, en Brahms, en soms hoor je ook wel eens dat van Max Reger. Je kunt je voorstellen hoe blij Sebastian Manz, de klarinettist op deze opname, was toen een bevriend cellist hem het klarinetkwintet van Robert Fuchs leerde kennen.

Robert Fuchs (1847-1927) werd geboren in het stadje Frauental an der Lassnitz, niet ver van de huidige grens tussen Oostenrijk en Slovenië. Op zijn 18e trok de muzikaal begaafde Robert naar Wenen waar hij werkte als pianist, leraar en organist; tegelijk volgde hij er ook lessen aan het conservatorium. In 1875 werd hij leraar aan datzelfde Weense conservatorium. Bij de leerlingen die in de loop van de jaren zijn lessen compositie volgden, zaten grote namen als George Enescu, Erich Wolfgang Korngold, Gustav Mahler, Jean Sibelius, Hugo Wolf en Alexander von Zemlinsky.

Als componist lijkt Robert Fuchs in onze tijd helemaal vergeten. Nochtans kon hij in zijn tijd rekenen op de bewondering van Johannes Brahms (toch niet meteen bekend voor zijn spontane loftuitingen over collega's): de twee ontmoetten elkaar in 1877, toen Brahms al lang een van de meest bewonderde persoonlijkheden uit de hele muziekwereld was. Brahms schreef zijn schitterende, gloedvolle klarinetkwintet in 1891; Robert Fuchs voltooide het zijne (bescheidener van aard en zeker minder briljant) zo’n twee decennia later. Terwijl het kwintet van Brahms in feite al de zwanenzang van een muzikaal tijdperk was, nam Fuchs de luisteraar nog verder terug in de tijd, naar een gemoedelijk Biedermeier salon namelijk, waar hij, afgeschermd van de buitenwereld, kon genieten van een charmante Weense lyriek à la Schubert (openingsdeel) en rustige harmonieën à la Brahms (de finale). Net als zijn grote voorbeeld en mentor behandelde Fuchs de klarinet voornamelijk als een ‘primus inter pares’, d.w.z. dat zijn klank dikwijls samensmelt met de sonoriteiten van de vier strijkers.

Sebastian Manz, eerste klarinettist van het Radio Symfonieorkest van Stuttgart, speelt hier voortreffelijk. Met zijn elegante, maar bewogen stijl, zijn scherpe inzetten en voortreffelijke virtuositeit lijkt hij in het kwintet van Brahms zelfs in een hogere klasse te spelen dan zijn jonge partners van het Deens Strijkkwartet. Die laatsten voelen zich hoorbaar beter op hun gemak in het meer milde, genoeglijke kwintet van Robert Fuchs.

Bart Tijskens

X

YES Young European String Camerata

Uitvoerders
Yes Camerata o.l.v. Wim Ilsen

Label
YES Cam 01

Programma
Josef Suk: Serenade voor strijkers in Es op. 6; Grazyna Bacewicz: Divertimento; Nino Rota: Concerto per Archi

Klara's oordeel      
YES Camerata nam eind’ september 2013 een serenade, divertimento en concerto voor strijkers op van respectievelijk Suk, Bacewicz en Rota in de 19e-eeuwse Academiezaal van Sint-Truiden. De schitterende akoestiek van de locatie weerspiegelt zich in deze mooi uitgebalanceerde plaat - de eerste - van dit jonge strijkensemble.

De artistieke knopen die moeten doorgehakt worden bij een interpretatie laten de strijkers niet afhangen van een dirigent: de individuele inzet is hoog en het spelplezier spat van de muziek af. Hoewel de inkt van de manuscripten reeds lang is opgedroogd, lijkt YES Camerata de werken op deze opname om te kunnen toveren tot geëngageerde wereldpremières. De muzikale plot klinkt uiterst fris en vaak verrassend ontspannend.

Slechts één probleem lijkt zich aan te dienen: wat met Y uit Young European String Camerata als deze groep over een halve eeuw zal terugblikken op een rijk gevulde internationale carrière?

Floris De Rycker

X

Colores del Sur - Baroque Dances for Guitar

Uitvoerders
Enrike Solinis & Euskal Barrokensemble

Label
Glossa GCD P33301

Programma
Muziek van Gaspar Sanz, Santiago de Murcia, Antonio de Santa Cruz, Domenico Scarlatti en Giovanni Girolamo Kapsberger

Klara's oordeel      
Wie nood heeft aan verbluffende snarenvirtuositeit kan haar of zijn hartje helemaal ophalen bij de Bask Enrike Solinís en diens Glossa-opname Colores del Sur. De heer Solinís is niet de eerste de beste: hij diende eerder onder Manfredo Kraemer, Emmanuelle Haïm, René Jacobs en Jordi Savall en wisselt moeiteloos tussen luit, barokgitaar, flamencogitaar en theorbe. In de periode dat zijn haren dubbel zo lang waren, speelde Solinís ook elektrische gitaar in de post-rockgroep Kuraia. Welk instrument of welke stijl hij ook speelt, je haalt Solinís er zo uit want hij laat ‘zijn’ muziek leven en opzwepend swingen: hij fascineert met zijn geraffineerde timing, ophitsende percussieve aanslag en razendsnelle loopjes.

Het begeleidende Euskal (Baskisch voor Baskisch) Barrokensemble voert de arrangementen uit die Solinís bedacht en zorgt voor het hedendaags sausje dat we kennen van een ander populair barokensemble. Wie zich niet geschoffeerd voelt door een sporadisch opduikende afterbeat onder barokmuziek door toegevoegde percussie, het gebruik van rockende powerchords of invloeden van jazz en funk in de solo’s zal genieten en versteld staan van zoveel zuiderse opzwependheid. Zelfs de grote Leo Brouwer toonde zijn diepste respect voor deze virtuoze Bask.

Floris De Rycker

X

Beethoven - Concerto 5 'Emperor' - Freire - Chailly

Uitvoerders
Nelson Freire (piano); Gewandhausorchester o.l.v. Riccardo Chailly

Label
Decca 478 6771

Programma
Ludwig Van Beethoven: Pianoconcerto nr. 5 op. 73; Pianosonate nr. 32 op. 111

Klara's oordeel      
Hij wordt 70 in oktober, de Braziliaanse pianist Nelson Freire, maar dat houdt hem – gelukkig – niet tegen om nog met een integrale opname (zijn eerste) van de pianoconcerto’s van Beethoven te beginnen. Op deze eerste cd van de reeks koppelt hij het vijfde pianoconcerto, het laatste dus, met de laatste pianosonate van Beethoven: twee behoorlijk verschillende werelden, maar de combinatie werkt. Nelson Freire hoeft natuurlijk niets meer te bewijzen en hij speelt beide werken met een grote vrijheid, gedrevenheid en technische precisie. Aangevuurd door een als altijd erg enthousiaste Riccardo Chailly begeleidt het Gewandhausorchester Leipzig in het concerto met een adembenemende inzet (de pauken!) en warme kleuren. Tegelijk verschijnt van Freire, op een Decca-dubbelcd, een verzameling radio-opnames uit de jaren 1968-1979: hierop speelt hij, begeleid door verschillende orkesten en dirigenten, zes grote pianoconcerto’s van Chopin, Schumann, Tsjaikofski, Prokofjev, Liszt en Rachmaninov.

Bart Tijskens

X

Dances - Benjamin Grosvenor

Uitvoerders
Benjamin Grosvenor (piano)

Label
Decca 478 5334

Programma
Albéniz: Tango; J.S. Bach: Partita No. 4 in BWV828; Chopin: Andante spianato & Grande Polonaise Op. 22; Gould, M: Boogie Woogie Etude; Granados: Valses Poeticos; Scriabin: Mazurka's

Klara's oordeel      
Voor zijn derde cd ‘Dances’ liet de nu nog altijd maar 22-jarige Britse pianist Benjmanin Grosvenor zich inspireren door een brief uit 1909 van de grote pianist-componist Ferruccio Busoni aan zijn leerling Egon Petri. In die brief stelde Busoni voor dat Petri zijn recitals zou samenstellen als een ‘dansprogramma’ met daarin originele composities en transcripties. Benjamin Grosvenor werkte dit idee verder uit voor zijn eigen debuut in de Queen Elizabeth Hall in 2012 en nu dus ook voor deze nieuwe recital-cd. En zo krijg je hier, naast Bach waarmee de cd opent, een intelligent samengesteld programma met bekende en meer obscure stukken uit het grote pianorepertoire.

De Bach van Benjamin Grosvenor, hier de vierde partita, is licht, vloeiend en speels. Grosvenor doet gelukkig geen poging om het klavecimbel na te bootsen; wel benut hij alle dynamische en kleurende mogelijkheden van een moderne piano. Ook de twee polonaises van Chopin klinken verfijnd, parelend (wat een toucher!), en tegelijk bezorgt Grosvenor ze een opmerkelijke ritmische drive.

De volgende werken op deze cd vallen eerder onder de categorie ‘vergeten parels’: drie van de tien mazurka’s uit het op.3 van Alexander Skrjabin bijvoorbeeld, of nog zijn wals op.38. En ook de elegante, levendige en speelse ‘8 valses poéticos’ van Enrique Granados’ horen bij deze categorie thuis. Ze geven Grosvenor alleszins alle kans om zijn veelzijdigheid te tonen: zijn gratie, verbeelding en sensualiteit in Skrjabin, en een geraffineerde melodievorming in Granados.

In de laatste drie werken op deze cd mogen de remmen helemaal los, al houdt deze jonge pianoleeuw ook hier alles, technisch gezien, perfect onder controle: in een heerlijke transcriptie van de 19e-eeuwse virtuoos Adolf Schulz-Evler van de beroemde wals ‘An der schönen blauen Donau’ van Johann Strauss, een arrangement van Leopold Godowsky van dé ‘Tango’ van Isaac Albéniz, en ten slotte in een behoorlijk swingende ‘Boogie-Woogie Etude’ van de Amerikaanse componist Morton Gould, die dit stuk oorspronkelijk voor piano en orkest schreef.

Een zalig recital is dit!

Bart Tijskens

X

Karl Jenkins - Motets - Polyphony

Uitvoerders
Polyphony o.l.v. Stephen Layton

Label
DG 0028947932321

Programma
Motetten van Karl Jenkins

Klara's oordeel      
A capella muziek blijft altijd opnieuw een uitdaging voor elk ensemble. Op de nieuwe cd van Polyphony o.l.v. Stephen Layton staat zulke a capellamuziek van Karl Jenkins (°1944), een componist uit Wales. Voor zijn 70ste verjaardag componeerde en reviseerde hij werkjes onder de noemer “motets”, korte composities van 3 tot 5 minuten, met een sacrale inslag. Titels als Locus iste, Pie Jesu, Agnus Dei verwijzen uiteraard naar een religieuze context en vooral ook naar composities van de “Groten” uit het verleden (resp. Bruckner, Fauré, Barber). Muzikaal gezien mocht er naar ons gevoel meer afwisseling in schrijfstijl zijn, maar toch streelt de muziek het oor, vooral ook door de mooie uitvoering van Polyphony met dirigent Stephen Layton. “Integer, devoot en met grote schoonheid”, zo beschrijft Jenkins zelf deze uitvoering in het voorwoord van het cd-boekje. En inderdaad, vooral het ingetogen karakter van de uitvoering waarbij de zuiverheid van tonen kraakhelder blijft, verdient een extra pluim op de hoed van het koor. Voor wie van a capella muziek houdt en een beetje ‘zen’ wil worden, is deze traag vooruitschrijdende, maar toch intense muziek een aanrader!

Renate Weytjens

X

Captain Tobias Hume: Harke, Harke! Lyra Violls Humors & Delights

Uitvoerders
Guido Balestracci (gamba); Bruno Cocset (gamba); Les Basses Réunies

Label
Alpha 197

Programma
Consortmuziek van Tobias Hume: A careles humor; A Humorous Pavin; A Jigge; A Souldiers Galliard; A Souldiers Resolution; Alas poore Men; An Almaine; Captaine Hume's Galliard; Fain would I change that note; Good againe; Hark, Hark; Loves farewell; Musicke and Mirth etc...

Klara's oordeel      
“Touch me sweetly”, “Touch me lightly”, “Touch me quickly”: de Schotse soldaat-componist Captain Tobias Hume (ca. 1569-1645) mocht dan wel de wapens dienen, muziek was zijn grote passie. Veel weten we niet over deze man, wel dat hij tijdens zijn leven als componist genegeerd werd en nadien volledig in de vergeethoek raakte. Hume lag er misschien niet wakker van: het feit dat hij niet tot de gevestigde waarden geteld werd, liet hem de ruimte om te experimenteren en zijn fantasie de vrije loop te laten gaan. Het ging Hume om het plezier, dat schreef hij zelf, muziek als één grote speeltuin. Hij bedacht geestige titels en zocht uit welke speeltechnische mogelijkheden een gamba zoal kon verdragen (zoals strijken met het hout van de boog bv.) Het resultaat is een reeks ‘humors and delights’ , gambadelicatessen als het ware, die in twee verzamelingen werden gebundeld. Topgambisten Guido Balestracci en Bruno Cocset maakten een selectie en laten ons een Hume zien die verfijnd en virtuoos maar ook melancholisch kan zijn. De cd eindigt met een schalkse knipoog "This sport is ended". Mooi.

Katleen Van Bavel