Kleine letter Middelgrote letter Grote letter
Klara logo. Klik voor homepage
Presentatie: Bart Stouten
Klara online beluisteren

Klassiek leeft

Bart Stouten

Klara Continuo beluisteren
  • Home
  • Programma's
    • Programma's vandaag
    • Programma's gisteren
    • Programma's morgen
    • Programma's weekschema
    • Programma's printservice
    • Klara Continuo
  • Herbeluisteren
    • Programma's on demand
    • Podcasts
  • Cd's
    • Programma's vandaag
    • Eigen producties
    • Programma's vandaag
  • Aanbevolen
  • Nieuwsbrief
  • Veelgestelde vragen
  •  

Omdat alleen het beste goed genoeg is...

 

Uit de onophoudelijke stroom nieuwe cd's kiest de muziekredactie van Klara elke week 10 cd’s die eruit springen: door de uitvoering natuurlijk, maar ook door het avontuurlijke of intelligent samengestelde programma.

 

Ook opvallende cd’s uit de jazz, cross-over en wereldmuziek krijgen een plaatsje bij Klara’s 10. Na afloop blijven deze cd's beschikbaar in ons online cd-archief. U vindt er ook alle interessante cd's van de voorbije jaren!

 

Ook Klara's eigen producties zijn meer dan de moeite waard!

 

Klara's 10

 

Spanish Landscapes - Leticia Moreno - Ana-Maria Vera

LEES MEER >

Eugène Ysaÿe - Harmonies du Soir

LEES MEER >

Le Jardin de Monsieur Rameau

LEES MEER >

Schubert - The Late Piano Sonatas

LEES MEER >

Telemann - Pariser Quartette - The Age of Passions

LEES MEER >

Myung Whun Chung - Piano

LEES MEER >

Caldara - In Dolce Amore - Robin Johannsen

LEES MEER >

Fuchs - Brahms - Clarinet Quintets

LEES MEER >

YES Young European String Camerata

LEES MEER >

Colores del Sur - Baroque Dances for Guitar

LEES MEER >

 

 

X

Spanish Landscapes - Leticia Moreno - Ana-Maria Vera

Uitvoerders
Leticia Moreno (viool), Ana-Maria Vera (piano)

Label
DG 0028948105762

Programma
Joaquin Turina: El poema de una Sanluquena op. 28; Manuel De Falla: Suite Populaire Espagnole, Danse Espagnole de la vida breve; Enrique Granados: Sonata para violin y piano H127, Danza nr. 5 Andaluza op. 37; Ernesto Halffter: Sérénade à Dulcinée; Eduard Toldra: Soneti de la Rosada; Isaac Albeniz: Tango de Espana op. 165 nr. 2; Pablo de Sarasate: Zigenuerweisen op. 20; Federico Garcia Lorca: Nana de Sevilla

Klara's oordeel      
Een piano in het lage donkere register en even later een viool die binnensluipt als een kat, mysterieus, sensueel en behoedzaam, alsof ze een prooi op het oog heeft. Zo klinkt het begin van het impressionistische El poema de una Sanluqueña van Joaquin Turina, een fantasie voor viool en piano waarmee de jonge Spaanse violiste Leticia Moreno haar nieuwe cd Spanish Landscapes inzet.

Een originele keuze die meteen duidelijk maakt dat we ons met dit album niet aan platgetreden paden mogen verwachten. Moreno (°1985), zo vertelt ze in het bijhorende promofilmpje, is zelf op zoek gegaan naar repertoire voor viool en piano, en dan vooral Spaanse muziek. Want hoewel ze al vijf internationale wedstrijden won, bij diverse orkesten soleerde en dit seizoen geselecteerd werd als Echo Rising Star (European Concert Hall Organisation), bleef Moreno met het gevoel kampen dat een deel diep in haarzelf niet helemaal aan bod kon komen in het klassieke repertoire. Daarom ging ze op zoek naar muziek die geworteld is in de grond waar ze zelf haar wortels heeft: Spanje. Zo ontdekte ze de bovengenoemde fantasie van Turina, een sonate van Enrique Granados en de Serenade à Dulcinée van Ernesto Halffter; Daarbovenop maakte ze zelf enkele bewerkingen voor viool en piano van een Sevillaanse berceuse van Federico Garcia Lorca en een Andalousische dans van Granados.

Voor Moreno was het van begin af aan duidelijk dat Ana-Maria Vera de pianopartij zou vertolken: een sterk duo met een hoge artistieke gevoeligheid. Moreno speelt viool met de ziel van een flamencodanseres: sensueel, maar ook krachtig en gefocust in een bestendige dialoog met de pianiste. De twee laten voor ons oog en oor oude Spaanse magische landschappen ontrollen die doordrongen zijn vuur en mystiek, zinnelijkheid en melancholie. Voor het eerst in haar leven voelt Moreno zich écht thuis komen in muziek, en dat hoor je… Mooi.

Katleen Van Bavel

X

Eugène Ysaÿe - Harmonies du Soir

Uitvoerders
Tatiana Samouil (viool); Thibault Lavrenov (cello); Emilie Belaud (viool); Olieer giot (viool); Quatuor Ardente; Orchestre Philharmonique Royal de Liège o.l.v. Jean-Jacques Kantorow

Label
Musique en Wallonie MEW 1472

Programma
Eugène Ysaÿe: Méditation voor cello en orkest op. 16; Harmonies du Soir voor strijkkwartet en orkest op. 31; Poème élégiaque voor viool en orkest op; 12; Sérénade voor cello en orkest op.22; Amitié voor 2 violen en orkest op. 26; Exil voor strijkorkest op. 25

Klara's oordeel      
Eugène Ysaÿe blijft wereldberoemd als geniaal vioolvirtuoos. De ‘Tsaar van de viool’ bouwde deze reputatie op tijdens verbluffende tournees doorheen Rusland, Amerika en Europa. Over justesse en vibrato kan uitvoerig gedebatteerd worden maar probeer www.youtube.com/watch?v=mO9zzok_uEA – een opname uit 1914 (!) – en ervaar wat Ysaÿe doet met zijn boog, vier snaren en met u.

Primitief reizen gaat gepaard met lang wachten en als op latere leeftijd suikerziekte de Luikenaar verhindert om op hoog niveau te blijven concerteren grijpt hij de vrijgekomen tijd nog meer aan om te componeren. Als componist is hij autodidact maar uiteraard heeft Ysaÿe alle grote vioolmuziek in de vingers.

Op deze plaat staan Ysaÿe’s minder bekende ‘gedichten’: eendelige composities zonder traditionele vorm voor strijkorkest of viool, cello, strijkkwartet of twee violen met orkest. Omdat een structuur ontbreekt en het orkest in impressionistische harmonieën baadt, wordt de solist dé leidraad voor de luisteraar. En dat is HEER-LIJK want ondanks het moderne, onvoorspelbaar-intrigerend klankbeeld van het orkest, blijft Ysaÿe een uiterst melodieus componist in de solopartij. Het is muziek die nostalgie oproept en incidenteel sentimenteel en filmisch aandoet. Ze beklijft en ontroert. Een warme opname om te koesteren.

Floris De Rycker

X

Le Jardin de Monsieur Rameau

Uitvoerders
Daniela Skorka (sopraan), Emilie Renard (mezzo), Benedetta Mazzucato (alt), Zachary Wilder (tenor), Victor Sicard (bariton), Cyril Costanzo (bas); Les Arts Florissants o.l.v. William Christie

Label
Les Arts Florissants AF002

Programma
Muziek van Jean-Philippe Rameau, Michel Pignolet de Montéclair; Antoine Dauvergne; Nicolas Racot de Grandval; Christoph Willibald Gluck; André Campra

Klara's oordeel      
Alweer een mooie nieuwe uitgave van William Christie en zijn Les Arts Florissants. Le Jardin de Monsieur Rameau, een vlag die twee ladingen dekt. Enerzijds een knipoog naar Le Jardin des Voix, een initiatief voor jonge zangers, anderzijds een verwijzing naar Jean-Philippe Rameau (1683-1764) die dit jaar wordt gevierd – 250 jaar na zijn overlijden.

Le Jardin des Voix oftewel L’Académie des Arts Florissants pour les jeunes chanteurs is een lovenswaardig initiatief van William Christie en z’n rechterhand Paul Agnew. Sinds 2002 worden om de twee jaar veelbelovende zangers geselecteerd voor een intensieve cursus van twee weken in het Franse Caen. Daarna volgt een al even intensieve concerttournee door de hele wereld. Voor deze editie dook Christie nog eens in zijn zo geliefde Franse barokmuziek en wist een verrassend én boeiend programma op te bouwen rond Rameau. Christie is Amerikaan van geboorte, maar woont al sinds 1971 in Frankrijk. Hij was pionier en is intussen expert in de Franse barokmuziek. Je hoort dan ook dat aan dit programma en deze cd met veel liefde, zorg én plezier werd gewerkt. De traditionele, plechtige ouverture, de levendige, ritmische dansen (Rigaudon, track 2), opgewekte en ontroerende airs en ensembles (Que de plaisirs l’Amour nous donne, track 15; Tendre Amour, track 28) en ook enkele opmerkelijke werken zoals Cantate Rien du tout van een zekere Nicolas Racot de Grandval illustreren de rijkdom en de veelzijdigheid van een boeiende periode uit de muziekgeschiedenis. Kortom, dit is een tot in de puntjes afgewerkt concertprogramma (dat ook al in Brussel in het PSK te horen was: puur genieten! ) met beloftevolle zangers en een schitterend Les Arts Florissants – een cd om van te snoepen.

Als toemaatje zit bij deze verzorgde uitgave een extra boekje met een nieuw verhaal dat Adrien Goetz schreef i.o.v. Les Arts Florissants. Misschien leuk om te lezen terwijl u naar de muziek luistert, maar geen must.

Het verschijnen van deze cd is een mooie gelegenheid om dit lovenswaardig initiatief eens in de bloemetjes te zetten. En voor wie niet genoeg kan krijgen van al dat fraais, nog een tip: neem eens een kijkje in Le Jardin de William Christie, http://www.jardindewilliamchristie.fr/. U weet niet wat u ziet.

Els van Hoof

X

Schubert - The Late Piano Sonatas

Uitvoerders
Paul Lewis (piano)

Label
Harmonia Mundi HMC-902165.66

Programma
Franz Schubert: Pianosonates D784, D958, D959, D960

Klara's oordeel      
Op dit derde volume (net als de vorige twee ook een dubbel-cd) van de pianowerken van Franz Schubert, bundelt de Engelse pianist Paul Lewis de late pianosonates van de componist. De geheimzinnige 16e sonate D784, waarmee de eerste cd begint, is tegelijk de eerste sonate die tot de grote, rijpe periode van Schubert mag gerekend worden. Hij componeerde ze tussen twee andere meesterwerken in: de achtste symfonie, de zogeheten ‘Onvoltooide’, en het beroemde strijkkwintet. Het breed uitgewerkte openingsdeel, dat even lang duurt als de andere twee delen samen, krijgt, door de bewogen voordracht en de grote pianotoon van Paul Lewis, een bijna symfonisch karakter. Het korte, eenvoudige andante dat daarop volgt, klinkt zangerig en poëtisch, en het slotallegro lijkt het impressionisme van Debussy al aan te kondigen; magisch is dat.

Ook in de krachtige 19e pianosonate D958, maakt Lewis indruk, door de heldere opbouw, de fijnzinnige, gevoelige aanpak en de opmerkelijke welluidendheid die hij in deze dramatische muziek met schijnbaar groot gemak weet te behouden.

Toch een kleine waarschuwing: de opnames van deze eerste cd zijn inderdaad nieuw, zij werden vorig jaar gemaakt. Maar de tweede cd, met daarop de sonates D959 en 960, is in feite een heruitgave van een cd die in 2002 al bij hetzelfde label (harmonia mundi) verscheen. Paul Lewis, toen een nog relatief onbekend pianist, speelde in het seizoen 2001-2 een complete cyclus van de sonates van Schubert in de Londense Wigmore Hall, en deze opname volgde kort na die concertreeks. Het waren en zijn nog altijd hoogst individuele en diep doorvoelde uitvoeringen van deze twee meesterwerken, waarin Lewis een rijk kleurenpalet en een fascinerend spel met dynamische verschillen (van aandoenlijk zacht, bedachtzaam en beschouwend tot intens dramatisch) laat horen. Als u deze voortreffelijke Schubert-opnames (die behoren tot de beste van de afgelopen jaren) toen gemist heeft, krijgt u nu een tweede kans om ze alsnog aan uw cd-collectie toe te voegen. Doen!

Bart Tijskens

X

Telemann - Pariser Quartette - The Age of Passions

Uitvoerders
The Age of Passions (Karl Kaiser, fluit; Petra Müllejans, viool; Hille Perl, gamba; Lee Santana, luit; Juris Teichmanis, cello; Michael Behringer, klavecimbel)

Label
Deutsche Harmonia Mundi 88883717672

Programma
Georg Philipp Telemann: Kwartetten nrs. 4 t.m. 6, TWH 43h2, TWV43A3, TWV43e4

Klara's oordeel      
The Age of Passions heeft een tweede zilveren schijfje met kamermuziek van Georg Philipp Telemann uit. Telemann heeft met zijn charmante muziek steeds veel fans gehad en zijn Parijse Kwartetten gaan misschien nog een stap verder inzake lichtheid en elegantie. Met de benaming van deze bundel verzwijgt de componist in geen geval dat ook hij zich in de invloedsfeer van Versailles bevindt: tijdens Telemanns leven werden in Duitsland nog volop Franse muzikanten en dansleraars ingehuurd. Uitgenodigd door de intieme souplesse van de eigenzinnige Franse barokstijl, conformeert Telemann melodieën, versieringen en de algemene teneur aan de Franse smaak in deze muziek.

Met de voorliggende interpretatie van het Duitse The Age of Passions sta je als luisteraar mee op het kruispunt van deze twee grote culturen. De muzikanten zijn niet van de minsten – Petra Müllejans bijvoorbeeld kent u misschien als violiste en medeoprichtster van het Freiburger Barockorchester – en ze schitteren omdat ze de grote (makkelijkere) muzikale gebaren net wél schuwen: alle aandacht gaat naar de verfijning en consistente sound van het ensemble. Wie op zoek gaat naar grote dynamische sprongen is er aan voor de moeite. Het feit dat de opname de natuurlijke verhoudingen tussen de instrumenten respecteert, draagt bij tot de aantrekkelijkheid van deze muziek. Van Telemann mag het leven ook eens vanzelf gaan. En daarmee verwent hij u meer dan u denkt.

Floris De Rycker

X

Myung Whun Chung - Piano

Uitvoerders
Myung Whun Chung (piano)

Label
ECM New Series 2342

Programma
Debussy, Clair de Lune; Chopin, Nocturne in Des; Beethoven, Für Elise; Tchaikovky, Autumn Song; Schubert, Impromptu in Es, Impromptu in Ges ; Schumann, Traumereï, Arabeske; chopin, Nocturne in cis

Klara's oordeel      
De Zuid-Koreaanse dirigent en pianist Myung Whun Chung is duidelijk een ‘family man’. Een hele tijd, in de jaren ’90, vormde hij een pianotrio met zijn zussen: de schitterende violiste Kyung Wha Chung en de celliste Myung Wha Chung. En deze nieuwe cd, met daarop tien van de bekendste stukjes uit de klassieke pianoliteratuur, kwam er op vraag van zijn tweede zoon, die werkt voor het avontuurlijke Duitse platenlabel ECM, in 1969 opgericht door Manfred Eicher en Karl Egger. Dit label heeft enkele groten in huis uit de wereld van de jazz (o.a. Jan Garbarek en Chick Corea), de oude muziek (Hilliard Ensemble) en de hedendaagse muziek (Arvo Pärt, Gidon Kremer).

En ook de repertoirekeuze van Myung Whun Chung is hoogst persoonlijk: zo is ‘Clair de lune’ van Debussy een geschenk voor zijn tweede kleinkind Lua (Maan), de ‘Impromptu in Ges’ speelde hij op het huwelijk van zijn tweede zoon en het ‘Herfstlied’ van Tsjaikofski vertolkte hij dan weer op de Tsjaikofski-wedstrijd van 1974 (waar hij een gedeelde tweede prijs won). De ‘Nocturne in fis’ van Chopin ten slotte, is opgedragen aan zus Kyung Wha Chung, voor haar broer nog altijd een van de grootste en gepassioneerde violisten ooit.

Een sentimentele keuze dus, maar gelukkig is er aan het pianospel van Myung Whun Chung niets sentimenteels. Dit is gewoon een voortreffelijke instap-cd voor iedereen die kennis wil maken met enkele van de mooiste en gevoeligste pianowerken uit de klassieke muziek. En al geeft Chung in het cd-boekje toe dat hij zichzelf niet meer als een ‘echte’ pianist ziet, toch is het, in deze dromerige werkjes, genieten van zijn vlekkeloos, ontspannen, helder en licht pianospel. Easy listening? Misschien, maar dan wel op een hoog en voortreffelijk niveau.
Ook de opname, in juli 2013 in het Venetiaanse Teatro La Fenice gemaakt, onder de supervisie van Manfred Eicher zelf, is uitstekend.

Bart Tijskens

X

Caldara - In Dolce Amore - Robin Johannsen

Uitvoerders
Ronbin Johannsen (sopraan); Academia Montis Regalis o.l.v. Alessandro de Marchi

Label
Deutsche Harmonia Mundi DHM 88843011692

Programma
Wereldpremières van Antonio Caldara: Aria's uit Scipione nelle Spagne, Scipione Africano, Adriano in Siria, Demofoonte, Temistocle, I disingannati; Cantates
Begtl'occhi adorati, Rotte l'aspre catene, Credea Niso

Klara's oordeel      
'Ik kan me niet inbeelden dat ik iets anders zou doen buiten muziek maken': de jonge Amerikaanse sopraan Robin Johannsen was al van kindsbeen af gebeten door muziek, vooral door musicals. Hoewel ze opera in het begin naar eigen zeggen een beetje 'silly' vond, ging haar hart uiteindelijk toch uit naar deze oudere vorm van muziektheater. Ze voelde daarbij een bijzondere affiniteit voor het barokke en het klassieke repertoire: een affiniteit die niet onopgemerkt bleef, Johannsen werkte al samen met gerenommeerde barokensembles als het Freiburger Barockorchester, Concerto Köln en de Akademie für Alte Musik Berlin. En in dit debuutalbum musiceert ze samen met het voortreffelijke Academia Montis Regalis o.l.v. Alessandro de Marchi.

Johannsen houdt blijkbaar wel van avontuur. Voor deze eerste soloplaat duikt ze namelijk in het muziekuniversum van de Venetiaan Antonio Caldara (1670-1736) en pakt ze uit met een boeiende selectie cantates en opera aria's die nog niet eerder werd opgenomen. Caldara wordt nu misschien niet tot de groten gerekend, hij was in zijn tijd wel een zeer gerespecteerd en vooral ook productief componist die zijn inspiratie vorm gaf in talloze vokale werken. Zijn kunstenaarsschap voerde hem van Venetië over Mantua, naar Barcelona en Rome tot hij uiteindelijk in 1716 in Wenen terecht kwam als kapelmeester aan keizerlijk hof. Tijdens al die omzwervingen componeerde Caldara in allerhande genres.

De drie cantates hier op dit album schreef Caldara voor de zgn. conversazione, of bijeenkomsten die zijn broodheer in Rome, prins Ruspoli, bijna elke zondag in zijn palazzo organiseerde voor de plaatselijke intelligentia. Het zijn intieme, kleinschalige werkjes die in een eenvoudige afwisseling van recitatief en aria, de verschillende facetten van de liefde bezingen. En Caldara doet dat op een uiterst verfijnde, inventieve manier met heerlijke melodische en expressieve vokale lijnen. Een zelfde raffinement horen we ook terug in de opera aria's die dateren uit zijn periode in Wenen.

Robin Johanssen zingt al dit schoons met een soepele lichte stem; ze leidt ons daarbij van het ene affect naar het andere: van zoet naar bitter, van vervoering naar eenzaamheid, van pijn naar melancholie. Een plaat over de liefde en met veel liefde gemaakt: 'In dolce amore'.


Katleen Van Bavel

X

Fuchs - Brahms - Clarinet Quintets

Uitvoerders
Sebastian Manz (klarinet); The Danish String Quartet

Label
Avi Music 426008553300 8

Programma
Robert Fuchs: Klarinetkwintet in Es op. 102; Johannes Brahms: Klarinetkwintet in b, op. 115

Klara's oordeel      
Maar weinige componisten schreven een klarinetkwintet (de klarinet samen met het klassieke strijkkwartet). Er is Mozart natuurlijk, en Brahms, en soms hoor je ook wel eens dat van Max Reger. Je kunt je voorstellen hoe blij Sebastian Manz, de klarinettist op deze opname, was toen een bevriend cellist hem het klarinetkwintet van Robert Fuchs leerde kennen.

Robert Fuchs (1847-1927) werd geboren in het stadje Frauental an der Lassnitz, niet ver van de huidige grens tussen Oostenrijk en Slovenië. Op zijn 18e trok de muzikaal begaafde Robert naar Wenen waar hij werkte als pianist, leraar en organist; tegelijk volgde hij er ook lessen aan het conservatorium. In 1875 werd hij leraar aan datzelfde Weense conservatorium. Bij de leerlingen die in de loop van de jaren zijn lessen compositie volgden, zaten grote namen als George Enescu, Erich Wolfgang Korngold, Gustav Mahler, Jean Sibelius, Hugo Wolf en Alexander von Zemlinsky.

Als componist lijkt Robert Fuchs in onze tijd helemaal vergeten. Nochtans kon hij in zijn tijd rekenen op de bewondering van Johannes Brahms (toch niet meteen bekend voor zijn spontane loftuitingen over collega's): de twee ontmoetten elkaar in 1877, toen Brahms al lang een van de meest bewonderde persoonlijkheden uit de hele muziekwereld was. Brahms schreef zijn schitterende, gloedvolle klarinetkwintet in 1891; Robert Fuchs voltooide het zijne (bescheidener van aard en zeker minder briljant) zo’n twee decennia later. Terwijl het kwintet van Brahms in feite al de zwanenzang van een muzikaal tijdperk was, nam Fuchs de luisteraar nog verder terug in de tijd, naar een gemoedelijk Biedermeier salon namelijk, waar hij, afgeschermd van de buitenwereld, kon genieten van een charmante Weense lyriek à la Schubert (openingsdeel) en rustige harmonieën à la Brahms (de finale). Net als zijn grote voorbeeld en mentor behandelde Fuchs de klarinet voornamelijk als een ‘primus inter pares’, d.w.z. dat zijn klank dikwijls samensmelt met de sonoriteiten van de vier strijkers.

Sebastian Manz, eerste klarinettist van het Radio Symfonieorkest van Stuttgart, speelt hier voortreffelijk. Met zijn elegante, maar bewogen stijl, zijn scherpe inzetten en voortreffelijke virtuositeit lijkt hij in het kwintet van Brahms zelfs in een hogere klasse te spelen dan zijn jonge partners van het Deens Strijkkwartet. Die laatsten voelen zich hoorbaar beter op hun gemak in het meer milde, genoeglijke kwintet van Robert Fuchs.

Bart Tijskens

X

YES Young European String Camerata

Uitvoerders
Yes Camerata o.l.v. Wim Ilsen

Label
YES Cam 01

Programma
Josef Suk: Serenade voor strijkers in Es op. 6; Grazyna Bacewicz: Divertimento; Nino Rota: Concerto per Archi

Klara's oordeel      
YES Camerata nam eind’ september 2013 een serenade, divertimento en concerto voor strijkers op van respectievelijk Suk, Bacewicz en Rota in de 19e-eeuwse Academiezaal van Sint-Truiden. De schitterende akoestiek van de locatie weerspiegelt zich in deze mooi uitgebalanceerde plaat - de eerste - van dit jonge strijkensemble.

De artistieke knopen die moeten doorgehakt worden bij een interpretatie laten de strijkers niet afhangen van een dirigent: de individuele inzet is hoog en het spelplezier spat van de muziek af. Hoewel de inkt van de manuscripten reeds lang is opgedroogd, lijkt YES Camerata de werken op deze opname om te kunnen toveren tot geëngageerde wereldpremières. De muzikale plot klinkt uiterst fris en vaak verrassend ontspannend.

Slechts één probleem lijkt zich aan te dienen: wat met Y uit Young European String Camerata als deze groep over een halve eeuw zal terugblikken op een rijk gevulde internationale carrière?

Floris De Rycker

X

Colores del Sur - Baroque Dances for Guitar

Uitvoerders
Enrike Solinis & Euskal Barrokensemble

Label
Glossa GCD P33301

Programma
Muziek van Gaspar Sanz, Santiago de Murcia, Antonio de Santa Cruz, Domenico Scarlatti en Giovanni Girolamo Kapsberger

Klara's oordeel      
Wie nood heeft aan verbluffende snarenvirtuositeit kan haar of zijn hartje helemaal ophalen bij de Bask Enrike Solinís en diens Glossa-opname Colores del Sur. De heer Solinís is niet de eerste de beste: hij diende eerder onder Manfredo Kraemer, Emmanuelle Haïm, René Jacobs en Jordi Savall en wisselt moeiteloos tussen luit, barokgitaar, flamencogitaar en theorbe. In de periode dat zijn haren dubbel zo lang waren, speelde Solinís ook elektrische gitaar in de post-rockgroep Kuraia. Welk instrument of welke stijl hij ook speelt, je haalt Solinís er zo uit want hij laat ‘zijn’ muziek leven en opzwepend swingen: hij fascineert met zijn geraffineerde timing, ophitsende percussieve aanslag en razendsnelle loopjes.

Het begeleidende Euskal (Baskisch voor Baskisch) Barrokensemble voert de arrangementen uit die Solinís bedacht en zorgt voor het hedendaags sausje dat we kennen van een ander populair barokensemble. Wie zich niet geschoffeerd voelt door een sporadisch opduikende afterbeat onder barokmuziek door toegevoegde percussie, het gebruik van rockende powerchords of invloeden van jazz en funk in de solo’s zal genieten en versteld staan van zoveel zuiderse opzwependheid. Zelfs de grote Leo Brouwer toonde zijn diepste respect voor deze virtuoze Bask.

Floris De Rycker