Klara's 10

Schubert - Complete werken voor pianotrio - Vermeulen - Busch - Springuel

Uitvoerders
Jan Vermeulen, pianoforte - Christine Busch, viool - France Springuel, cello

Label
Et'cetera KTC 1495

Programma
Franz Schubert: Pianotrio nr.1 in Bes op.99 D898 - Pianotrio in Es D897 Notturno - Pianotrio nr.2 in Es op.100 D929 - Pianotrio in Bes D28 Sonatensatz

Klara's oordeel      
De eerdere cd-samenwerking tussen pianist Jan Vermeulen en celliste France Springuel, in kamermuziek van Robert Schumann, werd zo'n jaar geleden in Klara's 10 al fel bejubeld. Op deze nieuwe cd, met daarop alle werken voor pianotrio van Franz Schubert, krijgen ze het uitstekende gezelschap van violiste Christine Busch. Busch speelde ook al met hen mee bij de opname (ook bij Et'cetera) van het Forellenkwintet van Schubert, en onlangs nam ze nog voor PHI, het label van Philippe Herreweghe, de sonates en partita's van Bach op.

Schoon gezelschap dus op deze nieuwe uitgave, waarop natuurlijk vooral de twee pianotrio's, die Schubert een jaar voor zijn dood componeerde, centraal staan. In het openingsdeel van het eerste pianotrio in Bes, D898, hoor je meteen hoe voortreffelijk deze stukken op oude instrumenten klinken. Alles is voortdurend in beweging, het geheel trekt fris, beweeglijk, verbeeldingsvol en speels aan je voorbij. En, belangrijk in deze werken, het goede humeur overheerst.

Aan zijn Tröndlin-pianoforte stuurt Jan Vermeulen, met een niet te stuiten fantasie en energie, deze voortreffelijke uitvoeringen. Maar er is ook ruimte voor intieme gloed, in de dromerige openingsmelodie van het tweede deel bijvoorbeeld, innig, bijna plechtig voorgedragen door achtereenvolgens France Springuel en Christine Busch. Het scherzo krijgt een levendig, dansant karakter, en ook een terecht donker kleurtje. In de finale overheersen vrolijkheid en Weense charme.

Dezelfde kwaliteiten vind je terug in het tweede trio, waarin deze drie muzikanten een mooie eenheid weten te brengen. Het openingsdeel klinkt tegelijk lyrisch en krachtig, het beroemde andante con moto heeft, door de opwindende muzikale dialogen, een ongewoon geladen sfeer. Schitterend is dat.

Ook van de twee kortere werken, de bekende 'Notturno' en het jeugdwerk, de 'Sonatensatz', zal je maar moeilijk een betere versie vinden, zeker niet op oud instrumentarium.

Bart Tijskens

Ian Bostridge - Britten - Songs - Antonio Pappano

Uitvoerders
Ian Bostridge, tenor; Antonio Pappano, piano

Label
EMI50999 433430 2

Programma
Benjamin Britten: Winter Words op.52 - Michelangelo Sonnets op.22 - Six Hölderlin Fragments op.61 - Whose are these Children? op.84 - Songs from the Chinese op.58

Klara's oordeel      
Een uiterst waardevolle uitgave in dit Britten-jaar!

Toen een muziekcriticus ooit aan Benjamin Britten de vraag stelde, van wie hij had geleerd Engelse poëzie op muziek te zetten, kreeg hij een verrassend antwoord: Britten verwees niet, zoals je zou verwachten, naar de 'pastoraal-romantische school' (componisten als Vaughan Williams, Butterworth, Gurney en Finzi), maar naar Henry Purcell. Zijn doel daarbij was "een poging te doen om de Engelse taal te toonzetten met een schittering, vrijheid en vitaliteit, die sinds de dood van Purcell nog maar bijzonder zelden waren getoond." Brittens verzameling van meer dan honderd Engelse liederen toont dat hij, in het muzikaal vatten van de kern van een gedicht, niet onderdeed voor Purcell. Maar daarnaast was Britten natuurlijk ook erg een man van de wereld, en hij liet zich graag beïnvloeden door componisten als Gustav Mahler, Alban Berg en Dmitri Sjostakovitsj.

'Winter Words', de eerste cyclus op deze nieuwe EMI-cd, op gedichten van Thomas Hardy, schreef Britten in 1953, tussen zijn controversiële kroningsopera 'Gloriana' en 'The turn of the Screw'. Tenor Ian Bostridge, al jaren een intelligent Britten-vertolker, treft met precisie en inlevingsvermogen het aardse karakter, de bittere humor en donkere lyriek van deze liederen. Antonio Pappano is hoogst effectief in de sobere, maar indringende pianobegeleidingen.

Britten voltooide de 'Michelangelo Sonnets op.22' in 1940, tijdens zijn zelfgekozen ballingschap in de Verenigde Staten; het was tegelijk ook het eerste werk dat de componist opdroeg aan Peter Pears, zijn levensgezel. Bostridge brengt sterke en gevoelige vertolkingen van deze sonnetten. Probeer maar eens het aangrijpende Sonnet XXX 'Veggio co' bei vostri occh', met zijn heldere vocale lijnen boven de aangehouden akkoorden bij de piano (opnieuw uitstekend werk hier van Pappano). De 'Sechs Hölderlin-Fragmenten', hoe mooi gezongen ook, verliezen, door het niet helemaal probleemloze Duits van Bostridge, onvermijdelijk aan zeggingskracht.

De cd sluit af met de cyclus 'Songs from the Chinese op.58' uit 1957, die Britten opdroeg aan Peter Pears en Julian Bream, de beroemde gitarist die Pears destijds begeleidde tijdens recitals met folksongs en elizabethaanse luitliederen. De 'Songs from the Chinese op.58' baden in een licht oosterse sfeer, en de (vertaalde) gedichten zijn bitterzoete, soms ironische overpeinzingen over de oude dag en sterfelijkheid. Met het tweede lied, 'The Old Lute', haalde Britten een grapje uit met Bream. Bijzonder is toch wel dat Bostridge hier (voortreffelijk en delicaat) begeleid wordt door... een Chinese gitariste, Xuefei Yang, een van de jonge sterren in de EMI-catalogus.

Bart Tijskens

Mendelssohn - Richard Tognetti - Polina Leschenko

Uitvoerders
Richard Tognetti, viool; Polina Leschenko, piano; (Leden van) het Australian Chamber Orchestra

Label
BIS SACD 1984

Programma
Felix Mendelssohn: Concerto in d voor viool, piano en strijkorkest - Octet in Es op.20

Klara's oordeel      
Op zijn vijftiende had het wonderkind Felix Mendelssohn al zo'n 150 (!) werken gecomponeerd, waaronder dertien symfonieën voor strijkorkest en vier theaterwerken. In 1823, hij was toen veertien, voltooide Mendelssohn het heerlijke concerto in d voor viool, piano en strijkers. Met deze ongewone combinatie, viool en piano, greep Mendelssohn terug naar het genre van de sinfonia concertante, waarin o.a. Johann Nepomuk Hummel, korte tijd een van zijn leermeesters, uitblonk.

Leidende en stuwende kracht in deze opname is zonder twijfel pianiste Polina Leschenko. Dat is meteen duidelijk in het lange openingsdeel. Met haar verbluffende techniek en schitterende, maar nooit goedkope virtuositeit, lijkt ze hier haar partner, de Australische violist Richard Tognetti en dirigent mee te slepen in haar dolle, opwindende benadering. En die volgt haar (meestal, op een enkele kleine onzuiverheid na) uitstekend. De begeleiding van het Australian Chamber Orchestra is daarbij strak en levendig, met een fraaie, warme ensembleklank. In het adagio vallen weer de fantasievol versierde solobijdragen van Leschenko op. En de briljante finale zorgt opnieuw voor frisse, sprankelende en onstuimige dialogen tussen beide solisten en het Australische ensemble.

Acht leden van dat Australian Chamber Orchestra spelen daarna nog het beroemde en geliefde Octet voor strijkers, dat Mendelssohn op zijn zestiende schreef; dit was meteen ook het werk dat voor zijn definitieve doorbraak als componist zorgde. Ook dit stuk krijgt een voortreffelijke, gedreven uitvoering, waarin transparantie en lichtheid domineren.

Bart Tijskens

Antonio Vivaldi per l'Orchestra di Dresda - Alexis Kossenko

Uitvoerders
Zefira Valova, viool; Les Ambassadeurs o.l.v. Alexis Kossenko

Label
Alpha 190

Programma
Antonio Vivaldi: Vioolconcerto's RV 569, 568, 562 Per la Solennita di S. Lorenzo, 571 en 574

Klara's oordeel      
Samen met zijn ensemble Les Ambassadeurs wil de Franse fluitist en dirigent Alexis Kossenko vergeten repertoire onder het stof vandaan halen. De titel van deze cd 'per l'Orchestra di Dresda', tegelijk ook de naam van deze bundel 'concerti con molti stromenti' van Antonio Vivaldi, is de banier waaronder deze muzikanten het meest beroemde orkest uit de tijd van Bach willen herontdekken. Want dat Dresdener orkest had een uitstekende reputatie, voor zijn rijke klank en grote discipline, maar ook voor de passie, de kracht en de verfijning van zijn uitvoeringen. En hun tocht begint dus hier, bij Vivaldi: zijn vriendschap met de componist en concertmeester van het orkest, Johann Georg Pisendel, leverde vele meesterwerken op.

Deze Pisendel was ook een fantasievol en handig arrangeur, die de concerti van Vivaldi aanpaste aan de bezetting en de technische mogelijkheden van de Dresdner Hofkapelle. Zo bracht hij bijvoorbeeld solo's die Vivaldi voor de hobo had geschreven, bij andere instrumenten. Ook harmonisch, structureel en qua versieringen voegde hij heel wat wijzigingen door, en soms componeerde hij hele gedeelten gewoon opnieuw. En zo hebben de vijf concerto's die Les Ambassadeurs op deze nieuwe Alpha-cd presenteren een heel eigen karakter en opbouw, toch wel verschillend van het traditionele Vivaldi-idioom: een dominante partij voor de viool solo, enkele solisten op het tweede plan (hobo's en hoorns) en natuurlijk ook een weelderig klankenpalet (met o.a. een 'gran fagotto' toegevoegd aan de continugroep).

De levendige en enthousiaste uitvoeringen van Les Ambassadeurs o.l.v. Alexis Kossenko doen deze voortreffelijke muziek alle eer aan. Je moet wel onder de indruk geraken van de kracht en de dynamiek van de allegro's, nog benadrukt door de extroverte stijl en het open, stralende klankbeeld van dit ensemble. Maar in de trage delen wordt de aanpak intiemer en verfijnder, met vaak bijzonder stijlvol resultaat. Een verrukkelijke, zonnige en goedgemutste uitgave

Bart Tijskens

Haydn - Pianoconcerto's - Marc-André Hamelin - Bernard Labadie

Uitvoerders
Marc-André Hamelin, piano; Les Violons du Roy o.l.v. Bernard Labadie

Label
Hyperion CDA 67925

Programma
Joseph Haydn: Pianoconcerto nr.11 in D - Pianoconcerto nr.3 in F - Pianoconcerto nr.4 in G

Klara's oordeel      
Het genre van het concerto speelde, helemaal anders dan bij Mozart, nooit echt een centrale rol in het creatieve leven van Joseph Haydn. Een voor de hand liggende reden was dat Haydn, al was hij meer dan vaardig op het klavier en de viool, naar eigen zeggen "geen tovenaar was op welk instrument dan ook". Het gevolg was dat hij, behalve de vroege orgelconcerto's, geen concerto's schreef waarin hijzelf als solist kon schitteren. Daarbij komt nog dat in het Oostenrijks-Hongaarse rijk, vanaf 1750, de symfonie geleidelijk aan populariteit won, en dit ten koste van het concerto. Een evolutie die korte tijd, maar op schitterende wijze, werd 'genegeerd' door de grote reeks pianoconcerto's die Mozart schreef in zijn Weense hoogdagen in het midden van de jaren 1780. Hoe dan ook, Haydns grote krachten als componist - de kernachtige stijl, strakke thematische eenheid, melodische vindingrijkheid en humor - vonden maar gedeeltelijk hun weg in het genre van het concerto, d.w.z. tot het 11e klavierconcerto (hier opgenomen) en het late, bekende trompetconcerto.

De twee vroegere, galante en gracieuze concerto's op deze nieuwe Hyperion-cd (de nummers 3 en 4) schreef Haydn oorspronkelijk voor het klavecimbel. Maar dat ze het ook voortreffelijk doen op een moderne vleugel, toonde Leif Ove Andsnes meer dan tien jaar geleden al aan (bij EMI). En nu is er deze uitstekende nieuwe versie met een integraal Canadese bezetting: pianist Marc-André Hamelin en Les Violons du Roy o.l.v. Bernard Labadie.

Hamelin is een fantasievol, elegant en verfijnd solist in deze drie concerto's, die van begin tot eind fris en sprankelend klinken. Hij beleeft ook duidelijk hoorbaar plezier aan zijn samenwerking met de leden van Les Violons du Roy, een ensemble dat op moderne instrumenten maar met de verworvenheden van de oude muziekpraktijk (waarbij vooral de heldere, levendige stijl en het spaarzame gebruik van het vibrato opvallen) speelt.

Ook de opnamekwaliteit, met een natuurlijk klinkende piano en een fraaie balans tussen solist en orkest, is voortreffelijk.

Bart Tijskens

Balbastre - Pièces de clavecin - Korneel Bernolet

Uitvoerders
Korneel Bernolet

Label
Aliud ACD BE 066-2

Programma
Claude-Bénigne Balbastre: Pièces de clavecin - Premier Livre, 1759

Klara's oordeel      
De jonge Vlaamse klavecinist en dirigent Korneel Bernolet maakt indruk, tijdens concerten en nu ook op zijn eerste solo-cd, een uitgave van het Nederlandse Aliud. Bernolet speelde o.a. al met La Petite Bande (Sigiswald Kuijken noemt hem een natuurtalent), Scherzi Musicali, B'rock en zijn eigen ensemble Apotheosis.

Op deze nieuwe cd, met werk van de 18e-eeuwse Franse componist Claude-Benigne Balbastre, toont hij zich als een intelligent en gevoelig muzikant, met een verfijnde techniek, en een opmerkelijk kleurend en sfeer scheppend vermogen.

Die Claude-Benigne Balbastre (1724-1799), klavecinist, organist en fortepianist, was een van de meest befaamde muzikanten in het Frankrijk van zijn tijd. Niemand minder dan Jean-Philippe Rameau introduceerde hem, met succes, bij de Parijse aristocratie. Die contacten in de hoogste kringen inspireerden Balbastre voor zijn 'Pièces de clavecin' uit 1759: dit waren karakterstukken, opgedragen aan edelen, kunstenaars en andere hooggeplaatsten uit de Parijse middenklasse. En de stukken droegen dan ook gewoon de namen van al die voorname lieden.

Het is mooi hoe Bernolet er hier feilloos in slaagt om elk van die stukken een heel eigen stemming en karakter te geven: soms is dat teder en breekbaar (La Berville), of verfijnd-sprankelend (het heerlijke 'La Genty') en gracieus (La Malesherbe), of nog: peinzend (La Berryer ou la Lamoignon) en voornaam (La Morisseau), of soms onweerstaanbaar ritmisch-stuwend (La Castelmore).

Korneel Bernolet bespeelt op deze opname een fraaie kopie van een klavecimbel uit 1736 van Jean-Henri Hemsch, dat uitstekend werd opgenomen in de Academiezaal van Sint-Truiden. Misschien tot besluit nog even Sigiswald Kuijken citeren: "Onder de jonge barokmusici in ons land is Korneel Bernolet zeker een figuur om te volgen." Gaan we graag doen!

Bart Tijskens

Joachim Raff - Symfonie nr.2 - Orkestrale Preludes - Neeme Järvi

Uitvoerders
Orchestre de la Suisse Romande o.l.v. Neeme Järvi

Label
Chandos CHAN 5117

Programma
Joachim Raff: Symfonie nr.2 in C op.140 - 4 Orkestrale Preludes

Klara's oordeel      
De in Zwitserland geboren, Duitser Joachim Raff (1822-1882) was een uitzonderlijk begaafd, grotendeels autodidactisch, en een zeer ijverig componist en pedagoog. Nu is hij wat vergeten, maar in zijn tijd was hij een van de meest uitgevoerde en invloedrijke muzikanten. Joachim Raff componeerde bijna 300 werken, en dit in zowat alle genres. Zijn elf symfonieën hebben een degelijke, stevige opbouw, en, al hoor je duidelijke invloeden van Mendelssohn, Beethoven, Schumann en Liszt, toch zijn het hoogst originele en kleurrijke werken, met een opmerkelijke vaart en orkestrale kracht.

De tweede symfonie, die op deze nieuwe Chandos-cd werd opgenomen, schreef Raff in 1866, tijdens zijn verblijf in Wiesbaden. Het is een werk dat om een grote orkestbezetting vraagt, maar tegelijk klinkt het, door de meesterlijke wijze waarop de componist hier de verschillende groepen uit het orkest met elkaar laat dialogeren, erg transparant, licht, speels en aantrekkelijk. De Estse dirigent Neeme Järvi is 76 intussen, maar met een schijnbaar onuitputtelijke energie blijft hij zich inzetten voor ten onrechte verwaarloosd repertoire. Hij leidt hier een liefdevolle, toegewijde, maar waar nodig (in het scherzo en de finale bijvoorbeeld) ook energieke uitvoering van deze tweede symfonie. Het gerenommeerde Orchestre de la Suisse Romande is nog altijd een uitstekend ensemble, met een warme strijkersgroep en een voortreffelijke houtblazerssectie. Probeer maar eens het trio uit het scherzo, het derde deel. Het is geheel is trouwens, zoals we dat al jaren van Chandos gewend zijn, met veel gloed en detail opgenomen.

Dan volgen nog al even gedreven vertolkingen van de vier ongewone Shakespeare-preludes uit 1879, dertien jaar dus (en 150 werken) na de tweede symfonie. Deze concertouvertures (tot 'The Tempest', 'Macbeth', 'Romeo and Juliet' en 'Othello') hebben zo'n geconcentreerde opbouw en ongewone uitwerking, dat je ze maar moeilijk kunt vergelijken met andere werken in dit genre. Het zijn relatief korte stukken, in overwegend snelle tempi, en de preludes tot 'The Tempest' en 'Macbeth' volgen de verhaalstructuur van de toneelwerken zoals we die kennen; die tot 'Romeo and Juliet' en 'Othello' lijken meer de algemene dramatische situaties van deze stukken te willen vatten.

Hopelijk zetten Neeme Järvi en cd-label Chandos hun ontdekkingstocht van het orkestrale repertoire van Joachim Raff snel en met hetzelfde elan voort!

Bart Tijskens

Martha Argerich and Friends: Live from Lugano 2012

Uitvoerders
Martha Argerich, Maria Joao Pires, Nicholas Angelich, Polina Leschenko, piano; Renaud Capuçon en Dora Schwarzberg, viool; Mischa Maisky, cello; Orchestra della Svizzera Italiana o.l.v. Jacek Kaspszyk; e.a.

Label
EMI 721119 2

Programma
Wolfgang Amadeus Mozart: Sonate in D voor piano vierhandig KV381 - Concerto nr.25 in C voor piano en orkest KV503; Robert Schumann: Fünf Stücke im Volkston op.102; Gustav Mahler: Pianokwartet in a; Johannes Brahms: Variaties op een thema van Haydn in Bes op.56a; Antonin Dvorak: Pianokwartet in Es op.87; Giuseppe Martucci: Tema con variazioni in Es op.58; Bedrich Smetana: Sonate in e voor 2 piano's, acht handen - Rondo in C voor 2 piano's, acht handen; Sergej Prokofjev: Sonate nr.2 in D voor viool en piano op.94bis; Claude Debussy: La Mer; Nikolaj Medtner: Pianokwintet in C op. posth.; Mariano Mores: Taquito militar

Klara's oordeel      
Het 3cd-doosje van EMI met daarin de live-opnames van de hoogtepunten uit het Lugano Festival, oftewel 'Martha Argerich and friends': het is al jaren een vaste, terugkerende waarde, maar van routine is in de verste verte nog geen sprake. Het tegendeel is waar. Ook in deze nieuwe editie, met daarin dus de concerten van de editie 2012, word je opnieuw ondergedompeld in één groot feest van spontaan en opwindend muziek maken. Maar weinige opnames slagen er zo goed in om de nerveuze energie van live uitvoeringen zo goed te vatten, als deze van het Lugano Festival. En dat heeft wellicht ook veel te maken met de grote betrokkenheid van het trouwe, altijd weer opnieuw dolenthousiaste publiek daar.

Martha Argerich speelt zelf mee in acht van de twaalf werken die in deze cd-doos zijn opgenomen. Sommige van haar partners in deze stukken zijn al jaren vertrouwde gezichten op het Lugano Festival, en de grote kwaliteit van hun bijdragen is intussen genoegzaam bekend. Zo vertolkt Gautier Capuçon de 'Fünf Stücke im Volkston' van Schumann, en is zijn broer Renaud te horen in de tweede vioolsonate van Prokofjev. Samen met Nicholas Angelich brengt Argerich de Haydn-variaties van Brahms, in de versie voor twee piano's.

Het moet duidelijk ook een heel bijzondere ervaring zijn geweest om in de concertzaal de uitvoeringen bij te wonen van de twee stukken voor twee piano's, acht handen, van Bedrich Smetana, waarin Argerich het gezelschap krijgt van oudgediende Lilya Zilberstein en Anton en Daniel Gerzenberg. Maria Joao Pires was er, voor zover we konden nagaan, voor de eerste keer bij. In een uitvoering onder hoog voltage moet ze hier, aangevuurd door Argerich, haar anders zo gevoelige en poëtische stijl toch wel enigszins bijstellen. Er zit ook één concerto in deze verzameling, het 25e van Mozart, een van de weinige concerto's die Argerich nog op haar programma heeft staan.

Naar goede gewoonte valt er in deze uitgave op muzikaal vlak weer en ander boeiends te ontdekken, zoals het fascinerende 'Thema met variaties op.58' voor twee piano's van Giuseppe Martucci (met Nelson Goerner en Rusudan Alavidze) of het pianokwintet in C van Nikolaj Medtner. Ook is er nog een transcriptie voor drie piano's van 'La Mer' Claude Debussy, met de bewerker Carlo Maria Griguoli zelf aan een van die drie piano's.

Bart Tijskens

Berlioz - Ouvertures - Sir Andrew Davis

Uitvoerders
Bergen Philharmonic Orchestra o.l.v. Sir Andrew Davis

Label
Chandos CHSA 5118

Programma
Hector Berlioz: Ouvertures tot Le Corsaire op.21, Béatrice et Bénédict, Les Francs-juges op.3, Le Carnaval romain op.9, Waverley op.1, Le Roi Lear op.4, Benvenuto Cellini op.23

Klara's oordeel      
Een goede cd-verzameling van de ouvertures van Hector Berlioz: dat moet zowat geleden zijn sinds de nog altijd erg aanbevelenswaardige opnames van de betreurde Sir Colin Davis. Deze maakte twee opnames met ouvertures van Berlioz, eentje voor Philips, in 1965, met het London Symphony Orchestra, en een andere, met precies hetzelfde programma als deze nieuwe cd, in 1988, voor RCA, toen met de Staatskapelle Dresden.

En nu is er dus die andere Davis, ook een Sir trouwens, Andrew Davis. Hij leidt hier het Bergen Philharmonic Orchestra in zeven ouvertures van Berlioz, waarvan er drie op de traditionele manier aan een opera zijn verbonden, d.w.z. het zijn briljante en spectaculaire openers voor de echte voorstelling begint (Les Francs-juges, Benvenuto Cellini en Beatrice et Bénédict). Een andere is een soort van uittreksel uit een opera (het onweerstaanbare en bekende Le Carnaval romain), en de overige drie zijn zelfstandige concertstukken gebaseerd op literaire bronnen (Waverley, Le Roi Lear en Le Corsaire).

Met hun uitbundige instrumentale kleuren, hun onvoorspelbare ritmische wendingen en plotse, energieke orkestrale uitbarstingen, maar ook door de vaak even onverwacht opduikende gevoelige en lyrische melodieën, bieden deze ouvertures echte en onvervalste Berlioz.

Zonder Colin Davis (die nog beter het verhalende karakter van deze werken wist te vatten) van de troon te stoten, zorgen deze nieuwe, levendige en opwindende uitvoeringen van het voortreffelijke orkest uit Bergen o.l.v. Sir Andrew Davis voor een uitstekend hedendaags alternatief. Daarbij komt nog dat de opnamekwaliteit van deze Chandos-sacd ronduit spectaculair is.

Bart Tijskens

Beethoven - Yundi - Pathétique - Mondschein - Appassionata

Uitvoerders
Yundi, piano

Label
DG 476 5049

Programma
Ludwig van Beethoven: Sonate nr.8 in c voor piano op.13 Pathétique - Sonate nr.14 in cis voor piano op.27 nr.2 Mondschein - Sonate nr.23 in f voor piano op.57 Appassionata

Klara's oordeel      
De Chinese pianist Yundi (tegenwoordig zonder Li), in 2000, op zijn 18e, de jongste winnaar ooit op het Internationaal Frederick Chopin Piano Concours, heeft op cd-gebied een wat wisselvallig parcours afgelegd. Er waren de technisch verbluffende en muzikaal opwindende Liszt (sonate)- en Chopin (scherzo's en impromptu's)-opnames voor Deutsche Grammophon, naast de matte, kleurloze nocturnes, ook van Chopin (nog bij EMI).

Op deze nieuwe DG-cd, met daarop de drie meest geliefde en bekende sonates van Beethoven, lijkt Yundi er artistiek weer helemaal te staan. In de 'Pathétique', waar de cd mee opent, hoor je een gerijpt muzikant: de 'grave'-inleiding klinkt ernstig en bezonken, en meteen (en zeker ook in het snelle vervolg van het openingsdeel) moet je wel onder de indruk geraken van de bijzonder mooie pianoklank (perfect opgenomen in de Berlijnse Teldex-studio) en de adembenemende techniek van Yundi. Door een goed gekozen, gaand tempo en een vederlicht toucher, geeft Yundi het befaamde 'Adagio cantabile' hier een verfijnd, liedachtig karakter. En in de finale combineert hij een stuwende puls met een gracieuze voordracht.

Ook in het openingsdeel van de 'Mondschein'-sonate is het pianospel van Yundi poëtisch, vloeiend en hij brengt concentratie, verbeelding en spontaniteit in de twee volgende, snelle delen. Bijzonder is ook, ten slotte, in zijn vertolking van de 'Appassionata'-sonate, het fraaie contrast tussen de eenvoudige, natuurlijke intensiteit in de variaties van het middendeel en de lichtheid en helderheid van de finale.

Bart Tijskens